A Brazilian folktale
Once upon a time on the banks of a river Turtle played her flute. When Turtle played lions,elephants, butterflies,snakes and monkeys danced to Tutrtle’s music. One day a man heard Turtle’s music .”Ahh “,he thought. That must be Turtle making music .Turtle would taste vary good right now. So he called out : “Turtle! Show me your beautiful flute .Turtle slowly walked to the door and held out her flute.But the moment the man saw turtle,he grabbed her by the neck and began to run. Turtle tried to cry for help but she couldn’t make a sound. She closed her eyes, holding tightly to her flute for good luck. When the man reached his hut, he put turtle into a cage and shut it. Then turned to his children: “Don’t let Turtle out of her cage.” And off he went to the fields. The children began to play outside . Turtle sat very still inside her cage, thinking about the father’s words. She began to play a sweet tune of her flute, and the children ran to the cage. “Is that you playing, Turtle?” they asked, their eyes wide with wonder. “Yes”, Turtle said. She kept on playing, for she could see the children were delighted. At last she stopped. I can dance even better than I can play, she said. Would you like to see? Oh, please! the little boy cried.” I’ll show you how to dance and play at the same time”, said Turtle, but you must open the cage. There is no room in here. So the little boy opened the cage and Turtle began to dance and play. The children laughed and clapped their hands, for never had they seen such a wonderful thing. Then Turtle stopped. “Don’t stop”! the children cried. “Oh”, Turtle groaned. My legs are stiff. If I could just walk a little bit to loosen them… “Don’t go too far”, the little girl cautioned. Come right back. Never fear, said Turtle. You wait right here. Turtle crawled off toward the jungle. The moment she was out of sight, she raced all the way back to her house. Nobody ever found Turtle again. But to this day, if you strain your ear, you can hear the sweet sound of a flute in the forest.
Մի անգամ գետի ափին Կրիան նվագեց իր սրինգը։ Երբ Կրիան նվագեց, առյուծները, փղերը, թիթեռները, օձերը և կապիկները սկսեցին պարել կրիայի երաժշտության ներքո։ Մի օր մի մարդ լսեց Կրիայի երաժշտությունը․
«Ահհ»,- մտածեց նա։ Ոնց որ Կրիայի երաժշտությունն է։ Կրիան շատ համով կլինի հիմա։ Եվ նա կանչեց։
-Կրիա! Ցույց տուր քո գեղեցիկ սրինգը։ Կրիան դանդաղ քայլեց դեպի դուռը և բռնեց իր սրինգը։ Բայց այդ պահին, երբ տղամարդը տեսավ Կրիային, նա բռնեց նրա պարանոցից և սկսեց վազել: Կրիան փորձեց օգնություն կանչել, բայց նա չկարողացավ ձայն հանել: Նա փակեց աչքերը, պինդ բռնելով սրինգը: Երբ տղամարդը հասավ իր խրճիթը, նա դրեց կրիային վանդակի մեջ և փակեց այն։ Հետո ասաց իր երեխաներին:
-Կրիային վանդակից բաց չթողնեք։
Եվ նա դաշտ գնաց։ Երեխաները սկսեցին դրսում խաղալ։ Կրիան շատ տխուր նստած էր իր վանդակում՝ մտածելով հոր բառերի մասին։ Նա սկսեց քաղցր ձայնով նվագել սրինգը, և երեխաները վազեցին դեպի վանդակը։
-Այդ դու՞ ես նվագում, Կրիա, -հարցրին նրանք` աչքերը զարմանքից բացած։
-Այո, -ասաց Կրիան։ Եվ շարունակեց նվագել՝ տեսնելով երեխաների հիացմունքը։ Վերջապես նա դադարեց նվագել։
-Ես միաժամանակ կարող եմ նվագել և պարել։ Կուզենա՞ք տեսնել։ Բայց դուք պետք է ինձ վանդակից բաց թողնեք։ Այստեղ տեղ չկա։
Այսպիսով փոքր տղան բացեց վանդակը, և Կրիան սկսեց նվագել և պարել։ Երեխաները ծիծաղեցին և ծափահարեցին, քանի որ երբեք նման հրաշալի բան չէին տեսել։ Ապա Կրիան դադարեցրեց։
-Մի կանգնիր,-բղավեցին երեխաները։
-Օօ,-հառաչեց Կրիան, — ծնկներս հոգնեցին, եթե մի փոքր կարողանայի քայլել հանգստանալու համար։
-Շատ հեռու չգնաս, — զգուշացրեց փոքր աղջիկը։
-Շուտ հետ կգամ, մի վախեցիր,-ասաց Կրիան։ Այստեղ սպասեք։ Կրիան արագ վազեց դեպի ջունգլիները։ Երբ տեսավ, որ արդեն հեռու է, վազեց դեպի իր տունը։ Եվ երբեք ոչ ոք չգտավ Կրիային։ Եվ այդ օրվանից, եթե լարես լսողությունդ, անտառում կլսես Կրիայի սրինգի քաղցր ձայնը։
Դավիթ Հարությունյան 